Fashion Accessories اکسسوری فشن(4) کفش

کفش ... پوشینه پا ...پا افزار

تاریخچه مختصر کفش

پنج هزارسال پیش: مصری ها چیزهایی شبیه کفش ساخته بودند. از کفش های مصری های قدیم می شود طرز زندگی و طبقات اجتماعی در آن زمان را فهمید. تمدن ایران، یونان و رم پوشینه های دیگری درست کردند که نشان دهنده طبقه اجتماعی فرد و میزان قدرت او بود. نام بسیاری از این پوشینه ها هنوزهم استفاده می شود. مثل سندلیوم که الان به آن صندل می گویند.
قرن چهارم و پنجم میلادی: امپراتوری روم به بیزانس منتقل شد. کم کم تفکرات مسیحی روی کفش ها تأثیر گذاشت. چون مسیحی ها اعتقاد داشتند کفش باید کاملاً پوشاننده باشد به همین دلیل کفش ها در مغرب زمین ازحالت صندل به شکل روبسته درآمد.
در قرن دهم و دوازدهم میلادی: اروپایی ها در جریان جنگ های صلیبی از علم و دانش مسلمانان حتی برای کفش هایشان استفاده کردند. در قرن چهاردهم، با پیشرفت صنایع، آرام آرام پارچه و چرم دباغی شده نازک وارد کفش سازی شد. بسیاری قرن چهاردهم را قرن آغاز مد می نامند.
اواخر قرن چهاردهم : هم کفش های نوک تیز مد شد. مردم به هر زحمتی که بود، پنج تا انگشتشان را در پنجه های نوک تیز می کردند تا ثابت کنند چه قدر با شخصیت هستند. شروع این مد از هلند بود؛ جایی که عذاب شست پا و پا درد را برای مردم قرن چهارده میلادی به ارمغان آورد.
اواخر قرن پانزدهم میلادی: وقتی کفش نوک تیز از مد افتاد، کفش نوک پهن مد شد؛ البته بیشتر در شمال اروپا ذهن ها هر روز محصولات تازه تر و عجیب تری بیرون می داد. از نمونه های آن، کفش های ونیزی بود که برای خانم ها مد شد. این کفش ها، یک کفه تخت داشت که زیرش کاملاً پربود و ارتفاعش گاهی به شصت سانتی متر می رسید. از مشکل راه رفتن که بگذریم، وزن این کفش ها احتمالاً خیلی زیاد بوده است؛ مثل این که راه رفتن در آن سال ها با مشقت و بلای بسیار همراه بوده است.
قرن هفدهم: این پاشنه های وحشتناک از کفش ها حذف شد و پاشنه های معقول تری به کفش های زنانه و مردانه اضافه شد. قرن هفدهم، دراروپا قرن آدم های پرافاده بود. جامعه خیلی طبقاتی شده بود و همه می خواستند به هم فخر بفروشند و بهترین راهی که به ذهن مردم رسید، پوشیدن لباس های خاص بود. مردمی که اهل پز دادن بودند، کفش های پاشنه بلندی می پوشیدند که روی آن را با حریر بافته بودند. هر چه پاشنه بلندتر بود. موقعیت آن فرد بالاتر می رفت؛ مثل این که در آن زمان کسانی که از بالا به همه چیزهای اطراف نگاه می کردند، احساس قدرت زیادی می کردند.
قرن هیجدهم : شکل پاشنه های کفش تغییر کرد. به جای حریر نیز از چرم رنگی استفاده کردند که به نظرشان بسیار زیبا بود.
سال 1792 : مردم از دست پاشنه های بلند و کفش های حریر خسته شدند و بر ضد جامعه طبقاتی در فرانسه انقلاب کردند. انقلاب کبیر فرانسه، نتایج خیلی مهمی داشت. بعد از آن، مردم که دیگر به دنبال تساوی و برابری بودند پاشنه های بلند را حذف کردند و همه کفش ها از نظر ارتفاع یک شکل شد.
قرن نوزدهم: قرن همه گیر شدن مد بود. با وجود چرخ خیاطی و پارچه های مصنوعی، کفش خیلی ارزان شد و همه توانستند از کفش های خوب استفاده کنند. از نمونه های مد آن سال ها، مد کفش پنجه مربعی است که نزدیک به پنجاه سال عمر کرد.
سال 1850 : پوتین خیلی رواج پیدا کرد. گویا همه متوجه شدند که برای کار و فعالیت باید کفش های راحتی به پا داشته باشند.
سال 1914: همزمان با آغاز جنگ جهانی اول، کفش های راحتی اختراع شد. مطمئناً آدم ها نمی توانستند زیر بمب و باروت، بچه هایشان را بغل کنند وبا کفش هایی که پاشنه های بلندی داشت این طرف و آن طرف بروند.
سال 1910 : تجارت جهانی شکل گرفت و کشتی ها و هواپیماها محموله ها را از این سر دنیا به آن طرف می بردند، فرهنگ کفش دنیا نیز درهم و برهم شد و کفش ها شکل بین المللی به خود گرفتند. از آن به بعد کفش نیز داخل صنعت های دیگر شد.

Pharao's Sandal/Commoner's sandal

map

انواع کفش

کفش ها را می توان به روش های مختلفی دسته بندی کرد. برای نمونه، از نظر ظاهر و نحوه محکم شدن کفش در پا می توان کفش ها را به انواع بندی، سگک دار و بی بند تقسیم کرد. همچنین جنس کفش می تواند از چرم یا مواد دیگر باشد و به همین روی، می توان کفش های چرمی، پلاستیکی، کتانی، چوبی و مانند آن را متمایز کرد. از نظر جنسیت و سن و سال نیز می توان کفش ها را به گروههای مانند مردانه، زنانه و زنانه-مردانه (هر دو جنس)، بچه گانه(دخترانه و پسرانه) تقسیم کرد. از نظر کاربرد نیز کفش های معمولی، ورزشی، صنعتی و مانند آن قابل تشخیص هستند.

کفش های معمولی

طیف گسترده ای از کفش ها، برای استفاده روزمره و عمومی و یا رسمی افراد مختلف ساخته می شوند. این کفش ها اغلب دارای زیره ای ضخیم و رویه ای نرم تر از جنس چرم و یا مصنوعات مشابه چرم هستند. ممکن است رویه کفش کاملا پوشیده و یا نیمه پوشیده و دارای منفذ باشد به گونه ای که پاها از درون کفش دیده شود. انواع کفش های معمولی عبارتند از:

Ankle Straps: کفشی زنانه با بندینک بروی قوزک پا
Ballet Flats : کفش رقص باله
Kitten Heels :کفش با پاشنه کوچک گرد
French Heels: کفش با پاشنه مدل کفش های لوئی
Mary Janes: کفش عروسکی
Mules: کفش جلو بسته
Pumps : کفش جلو و پشت بسته
Peep Toes : کفش جلو باز
Platform Shoes : کفش هائی با کفی بلند یا همون لِژدار
Sandals : کفش بی رویه و تابستانی
Sling-backs : کفش پشت باز
Stiletto Heels : کفش پاشنه باریک یا پاشنه خنجری
Wedge Heels -Wedge Shoes:کفش با کفی یکسره
D’Orsay:کفشی که بغل های پا یا یکطرفش باز باشد
Boots:چکمه
Flip Flop: دمپائی اَبری
loafers shoe: کفش بدون بند و کفِ تقریبا تخت
skimmer: شبیه به کفش باله ولی با قدری کفی
clog : کفشی شبیه کفشهای چوبی هلندی
oxford shoes : کفش اکسفورد مانندکفش کفش بندی چرمی با نوک کشیده و دارایک یک لایه چرم.
Derby : کفش دِربی شبیه به کفش آکسفورد با رویه یک دست و نوک پهن تر.
کفش سگک دار - مانند کفش راهبه ای
Clark: گروهی از کفش های چرمی بی بند با رویه بلند و پاشنه تخت که حالت راحتی و غیر رسمی دارند.
کفش قیصری: در ایران گونه ای کفش چرمی مردانه و بندی با پاشنه بلند و نوک باریک و کشیده و اغلب به رنگ سیاه با عنوان کفش قیصری شناخته می شود.
Sneakers اسنیکر نوعی کفش ورزشی از جنس کتان با کف تخت و با ساقه کوتاه یا بلند.
athletic : کفش ورزشی